Królestwo na Wilczu

       W otulinie Puszczy Kampinoskiej, przy żużlowej drodze nad stawkiem,  stoi dom Oli. W czasie świąt zjeżdżają się tu wszystkie dzieci z bliższej i dalszej rodziny, ich rodzice, ciotki, babcie i wujkowie, wypełniając dom wrzawą i radością. Ola jest ciocią Asi – mojej wnuczki. Bardzo lubią się nawzajem. Razem podbierają jajka z kurnika, wspólnie karmią cielaczka i gotują długi makaron na rosół. Asia, jej mama i tata uwielbiają przyjeżdżać do Oli. Lander, ich pies, również towarzyszy w tych eskapadach. 

 

       Wilcze, to miejsce z niezwykłej bajki, a Ola jest wspaniałą, dobrą wróżką. Wyczarowuje ciepło w sercach i błysk radości w oczach…
Jej podwórko, dom i stodoła, stojące na skraju puszczy, to prawdziwe królestwo, w którym każdy czuje się dobrze i znajduje przeróżne skarby.

Asia od Bożego Narodzenia nie była u cioci. Pewnego razu, wiosną, zatelefonowała do Oli. 

 

– Ciociu, ja muszę do ciebie przyjechać. Muszę! Muszę! Muszę, bo inaczej uschnę z tęsknoty za tobą i twoim królestwem.


– Zapraszam, odpowiedziała Ola. Czy wiesz Asiu, że na Wilczu kwitną kwiaty, stawek wyzłocił się wiosennym blaskiem, a na bezchmurnym niebie świeci żarliwie słońce. 

  

   

       Tego samego dnia, Asia z rodzicami, babcia Elą i psem wyruszyli do cioci Oli na podziwianie budzącej się wiosny. Wąsaty wujek przywitał gości salwą kapiszonów.  Po krótkiej gościnie przy stole pod dębem Ola zarządziła wyprawę na Milkowiznę i do lasu. Przewodnictwo powierzyła wąsatemu wujkowi zwanemu Zającem.

 

– Gdy zajdziecie na Milkowiznę (pole cioci Niny), to nazbierajcie szczawiu na barszcz, poprosiła Ola. 

 

– A w lesie nazbieramy gałęzi na wieczorne ognisko – dodał wąsaty wujek Wiesiek –  łasuch biesiadowania.

Jedna uwaga do wpisu “Królestwo na Wilczu

  1. Bet55 14 marzec 2008 Cudna ta opowieść, przypomina mi klimatem książęczkę czytaną w dzieciństwie p.t „Dzieci z leszczynowej górki”. Zapamiętałam na całe życie atmosferę ciepła i harmonii wynikającej z bliskości przyrody. To pięknie, że to zdarza się w życiu. Takie miejsce i tacy ludzie to prawdziwy skarb. Asia ma szczęście…

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s